RSS

Category Archives: Ilayaraja

கங்கை நீரும் கானல் நீரும்

கல்லூரிப் பருவம் வரை தீவிர ரஹ்மான் ரசிகனாக இருந்த என்னை இளையராஜாவின் பக்தனாக மாற்றிய பாடல்களுள் ஒன்று. மனம் சரியில்லாத ஒரு நாள் இந்தப் பாடலைக் கேட்டபோது மயிலிறகால் வருடிய இதம் கிடைத்தது. அதிலிருந்து எப்போது மனது பாரமாக இருந்தாலும் நான் தேடும் சுமைதாங்கி ராஜாவின் இசையில் முதலில் இந்தப் பாடல்தான் கேட்பேன். சிந்து பைரவி ராகத்தில் அமைந்த அற்புதமான பாடல். குறிப்பாக இரண்டாம் இடையிசைச்சரத்தில் வரும் குழலோசை – Ultimate. வாலியின் வரிகளும் ராஜாவின் இசையும் இணைந்து மனதை இலேசாக்கும். பிரியமானவரின் தோளில் சாய்ந்துகொண்டு கவலைகளை மறப்பது போன்ற அனுபவத்தைக் கொடுக்கும்.

பல வருடங்களாக இப்பாடலின் ஒரு வரியில் ஒரு சந்தேகம் இருக்கிறது. கானல் நீரால் தீராத தாகம் கங்கை நீரால் தீர்ந்ததடி என்று ஒரு வரி வரும். இந்த வரி ஒரு பொதுவான உண்மை. கங்கை நீரால்தான் தாகத்தைத் தீர்க்க முடியும், கானல் நீரால் ஒருபோதும் முடியாது. அப்படியிருக்கையில் இந்த வரி மிகச் சாதாரணமாக இருக்கிறது. கதையின்படி மனைவியால் சந்தோஷத்தை இழந்த நாயகன் வழியில் சந்திக்கும் ஒரு பெண்ணிடம் தன் மன பாரத்தை இறக்கி வைக்கிறான். வாழ்க்கைத்துணையை கங்கை நீருக்கும், வழித்துணையை கானல் நீருக்கும் அல்லவா உருவகப் படுத்தியிருக்க வேண்டும்? அதுவே கங்கை நீரால் தீராத தாகம் கானல் நீரால் தீர்ந்ததடி என்றிருந்தால் கவித்துவமாக இருந்திருக்கும்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் நண்பர் மகேஷ் தன் பதிவொன்றில் இந்தப் பாடலைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தபோதும் இதைப் பின்னூட்டமாக இட்டேன். இப்போது அவர் வலைப்பூவை நீக்கிவிட்டார். விகடன் மேடையில் வாசகர் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்த கே.பி.யிடம் கேட்கத் தோன்றியது. சோம்பேறித்தனத்தால் எழுதிப் போடவில்லை. ட்விட்டரில் மதன்கார்க்கியிடம் இதுபற்றி கேட்டபோது என்னுடன் அவர் உடன்பட்டார். வாலியைச் சந்திக்க நேர்ந்தால் இந்தச் சந்தேகத்தைக் கேட்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். பார்ப்போம்!

என்.சொக்கனின் தாள்/தாழ் சந்தேகத்திற்குப் பிறகு இதைப் பதிவு செய்யத் தோன்றியது.

 
10 Comments

Posted by on October 23, 2011 in Chummaa, Ilayaraja, K.Balachander, Music

 

நந்தலாலா – என் அனுபவம்

அன்பிற் சிறந்தது அன்னையின் அன்பு. தம் உயிரையும்விட மேலாக பிள்ளையை நேசிக்கும் தாயின் பாசத்திற்கு ஈடில்லாத தாயன்பின்றி வாழும் இரண்டு குழந்தைகள் தத்தம் தாய்களைத் தேடி மேற்கொள்ளும் பயணமே நந்தலாலா. வாழ்க்கை என்னும் பயணத்தில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் ஏதாவது ஒன்றை அறிந்தும் அறியாமலும் நாம் கற்றுக் கொள்கிறோம், கற்றும் தருகிறோம். அவ்வாறு தங்கள் பயணத்தில் அன்பைக் கொடுத்து பேரன்பைப் பெறும் அவ்விரு உள்ளங்களும் தாயன்பைப் பெறுகிறார்களா என்று நெகிழ்வுடன் சொல்லும் ஓர் உணர்ச்சிப்பூர்வமான அனுபவம்தான் நந்தலாலா. கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் படம் போல தோன்றினாலும் இது மிகவும் வேறுபட்டது.

‘அகி’யாக அஸ்வத் ராமும் மன நலம் பிறழ்ந்த பாஸ்கர் மணியாக மிஷ்கினும் அற்புதமான நடித்துள்ளனர்.மிஷ்கினைத் தவிர வேறு யாரும் அக்கதப்பாத்திரத்தை உள்வாங்கி நடித்திருக்க இயலுமா என்பது சந்தேகம். படத்தில் ஹீரோ, ஹீரோயின், வில்லன், காமெடியன் என்று யாரும் இல்லை. கதை மாந்தர்களே உலவுகின்றனர். அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் நமக்கு பரிச்சயமற்ற ஆனால் யதார்த்தமான முகங்கள் (சில நொடிகள் தோன்றும் நாசர் மற்றும் சில நிமிடங்கள் தோன்றும் ரோஹிணியைத் தவிர). ஸ்னிக்தா கூட இரண்டாம் பாதியில்தான் வருகிறார். மனிதர்கள் அனைவரும் நல்லவர்கள் இல்லை, கேட்டவர்களும் இல்லை. இரண்டும் கலந்த கலவைதான் நாம். அக்கலவையின்  விகிதாச்சாரமே நமக்கு நல்லவன் கேட்டவன் என்ற பிம்பத்தைத் தருகிறது. கதையினூடே மெலிதான நகைச்சுவையையும் தவழவிட்டிருக்கிறார். ஜப்பானியத் திரைப்படம் கிகுஜிரோவின் தழுவல் என்றாலும், தமிழுக்கு இது மிகவும் புதியதோர் அனுபவம். கிகுஜிரோவைவிட ஒரு படி மேலோங்கி இருப்பது மிஷ்கினின் வெற்றியே! மிஷ்கினுக்கு ஒரு பூச்செண்டு இல்லை பூந்தோட்டமே தரலாம்.

முதல் காட்சியே நம்மை நிமிர்ந்து அட போட வைக்கிறது. வசனங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தே பழகிப்போன தமிழ் ரசிகர்களுக்கு காட்சிகளால் கதை நகர்த்தும் உத்தியை பாலுமகேந்திரா, மணிரத்னம்,பாலா போன்றவர்கள் சில காட்சிகளில் உபயோகித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் நந்தலாலாவில் படம் முழுவதுமே அவ்வாறு அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு ஹைக்கூ போல் கவிதையாய் இருக்கிறது. (காட்சிகளெல்லாம் ஜென் தத்துவத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றது என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் எனக்கு ஜென் தத்துவத்தைப் பற்றி தெரியாததால் அவ்வாறு சொல்லமுடியவில்லை) இதற்குப் பெரிதும் பக்க(கா)பலமாக இருப்பவர் இசைஞானி இளையராஜா. படம் நெடுக வியாபித்து விஸ்வரூபமெடுத்திருக்கிறார். கதாபாத்திரங்கள் பேசுவதைவிட ராஜாவின் இசைதான் அதிகம் பேசுகிறது. சில சமயம் பேசாமலும் உணரச் செய்கிறது. மெல்ல ஊர்ந்து ஊர்ந்து என்னும் பாடல் தொடங்கும் பொது நாமும் அவர்களுடன் சேர்ந்து ஊர்ந்து பயணிக்கும் உணர்வைத் தருகின்றது. அன்பு மட்டும்தான் அனாதையா என்று ஜேசுதாஸ் பாடுகையில் அந்த வெறுமையை நம்மால் உணர முடியும். முத்தாய்ப்பாக தாலாட்டு கேட்க நானும் என்று ராஜா மேன்சொகமாக பாடுகையில் நம்மை அறியாமல் கண்ணீர் வருவதைத் தடுக்க முடியாது. பின்னணி இசைக்கான இரண்டாவது தேசிய விருதையும் பெறப்போகிறார் (விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா படத்தின் பின்னணி இசைக்காக ரகுமான் விருது பெறுவார் என்ற இதுவரையிலிருந்த எண்ணம் போய்விட்டது!)
இசைக்கு அடுத்ததாய் நம் கவனம் ஈர்ப்பது ஒளிப்பதிவு. காட்சிகள் மூலமே படம் நகர்வதால் ஒளிப்பதிவுக்கு முக்கியப் பங்குண்டு. மகேஷ் முத்துசாமி சிறப்பாக தம் வேலையைச் செய்துள்ளார். பல காட்சிகள் Long Shots -ஆகவும் அத்தியாவசியக் காட்சிகள் Close up-பிலும் உணர்சிகளைப் படம் பிடித்துள்ளார். ஒவ்வொரு காட்சிக்கான என் எண்ணத்தைப் பதிவிட விரும்பினாலும், படம் பார்க்காதவர் இதைப்படித்தால் படம் பார்க்கும்போது சுவாரசியம் குறையுமென்பதால் பதிவிடவில்லை.  பள்ளிச்சிறுமி வரும் காட்சி (அஞ்சாதே படத்தில் இறுதியில் கடத்தப்படும் இருவரில் ஒருவர்), ஊனமுற்றவர் வரும் காட்சி (கண்கலங்கிவிட்டது), இளநீர் வியாபாரி, ஐஸ் வண்டிக்காரர் வரும் காட்சிகள், ஸ்நிக்தாவைக் குளிக்கச் சொல்லும் காட்சி, குறவன் வரும் காட்சி, மிஷ்கின் தாயைக் காணும் காட்சி என்று பல காட்சிகளை மிகவும் ரசித்தேன். போலீஸில் பிடிபடும் காட்சி மட்டும் சுவையான உணவில் இடறிய கல். மேலும் படத்தில் பல குறியீடுகள் உள்ளன. அன்னைவயல், தாய்வாசல் போன்ற நேரிடையான குறியீடுகளைத் தவிர சில சூசகமான சில குறியீடுகளும் உள்ளன. முதன் முறையே எல்லாவற்றையும் அறிவது எனக்குக் கடினமாவதால் இன்னொரு முறை காண வேண்டும். கூழாங்கற்கள் குறியீடு என்னவென்று என் சிற்றறிவுக்கு எட்டவில்லை . யாரேனும் விளக்கினால் கடமைப் பட்டவன் ஆவேன்.
இப்படத்தை தமிழின் ஆகச் சிறந்த படமாக சொல்ல முடியாது. சில லாஜிக் மீறல்களும் உள்ளன. எந்த ஊரில் கதை நிகழ்கிறதென்றே தெரியவில்லை. (இறுதியில் ஈரோடு-கோவை நெடுஞ்சாலை பெயரைப் பார்த்து கொஞ்சம் பெருமை கலந்த இன்பமடைந்தேன்) பெற்றோர்களின்றி கண்ணிழந்த பாட்டியுடன் வாழும் சிறுவன் நிறைய பணம் வைத்திருப்பது, மிஷ்கின் முற்றிலும் மனம் பிறழ்ந்தவரா இல்லை குணமடைந்து வருபவரா என்று தெளிவாக சொல்லப் படவில்லை. இருந்தாலும் பல நிறைவான காட்சிகள் இக்குறைகளை மறைத்துவிடுகின்றன. இது போன்ற தரமான படங்கள் உருவாவதற்கு சில குறைகளை மன்னிக்கலாம்.
தாய்மை என்பது பிள்ளை பெறுவதில் இல்லை; தூய்மையான அன்பு காட்டுதலில் உள்ளது என்றஅற்புதமான தத்துவத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. அம்மாவுடன் நிச்சயம் பார்க்க வேண்டும்!
பி.கு. இப்படத்தை முதன்முறை பார்ப்பவர்கள் வழக்கமான மசாலா சினிமா விரும்பிகளுடன் பார்க்க வேண்டாம். நல்ல சினிமா விரும்புபவர்களுடன், அல்லது தனியாக பார்ப்பதே உத்தமம். நல்லதொரு திரையரங்கில் காண பரிந்துரைக்கிறேன். நான் சத்யம் திரையரங்கில் பார்த்தபோது ஒருவர் கூட கமென்ட் அடிக்காமல் கைகள் மட்டும் தட்டி ரசித்தனர். இறுதியில் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு Standing Ovation அளித்தது நிறைவாக இருந்தது! மீண்டும் ஒரு முறை இவ்வனுபவத்தை உணர வேண்டும்!
 
Leave a comment

Posted by on November 30, 2010 in Ilayaraja, Movie Reviews, Movies

 

Tags: , , ,

தேசிய விருதுக்கு வாழ்த்துகள்

எல்லோரும் தேசிய விருது பெற்றவர்களுக்கு வாழ்த்து சொல்லும்போது நான் தேசிய விருதுக்கு வாழ்த்துகலைத் தெரிவிக்கிறேன். ஆம் இசைஞானி இளையராஜாவுக்கு அறிவிக்கப்பட்ட சிறந்த பின்னணி இசைக்கான தேசிய விருதுக்குத்தான் இந்தப் பாராட்டுகள். அறிவிக்கப்பட்ட முதலாம் ஆண்டே உயரிய இடத்தை அடையும் இவ்விருது மற்ற துறை விருதுகளைப் பொறாமையடையச் செய்துவிட்டது. பின்னணி இசையின் மகத்துவத்தை இந்திய சினிமாவிற்கு உணர்த்தியவர் ராஜாதான். காட்சிகளுக்கு உயிரோட்டமளிக்கும் வல்லமை கொண்டது பின்னணி இசை. எங்கு பின்னணி இசை தேவை என்பதுபோல் எங்கு தேவையில்லை என்ற வித்தையையும் அறிந்தவர் நம் இசைஞானி . இத்தனை வருடங்களாக வழங்கப் படாமலிருந்த இவ்விருது இப்போது தரப்படுவதால் அது ராஜாவை அங்கீகரிக்கவில்லை. அவர்தான் விருதை அங்கீகரிக்கிறார். அவருக்கு மிகத் தாமதமாக கிடைத்த பத்மபூஷன் போல்.

 
1 Comment

Posted by on September 15, 2010 in Awards, Ilayaraja, Music

 

Happy Birthday Ilayaraja & Mani Ratnam

I take immense pleasure in wishing two of Greatest Legends of Tamil Film Industry a very Happy Birthday. It’s none other than Music Maestro Ilayaraja & Magical Movie Maker Mani Ratnam.

 
 

Padma Bhushan Got Honoured

Indian Government has honoured our Mozart of Madras A.R.Rahman and the Ace Actor Aamir Khan by announcing this years Padma Bhushan Awards to them. But the honourary award itself got honoured when Maestro Ilayaraja was announced to get that. Awards should be given as recognition. In that case, Maestro should have been awarded 2 decades back. When A.R. Rahman is awarded Padma Bhushan, his Master should get more than that. Even Padma Vibhushan is less for the achievements he has made. He should be awarded Dada Saheb Palke and Bharata Ratna. This award may be a feather in his cap, but not a crown. It’s like Jayakanthan was awarded Gnan Pith years later he did wonders with his writings. Egoistic JK commented that Gnan Pith was an endorsement and not a recognition to him. Wish to see Isaignani with Bharata Ratna.

 
1 Comment

Posted by on January 28, 2010 in A.R.Rahman, Aamir Khan, Ilayaraja, Music

 

Paa

Paa – The yet to be released movie starring Amitabh Bachchan, Abhishek Bachchan and Vidya Balan in the lead roles is the talk of the B-Town. The Cheeni Kum team is back. Director R.Balki teams up again with Amitabh, Maestro Ilayaraja, P.C.Sreeram and Paresh Rawal but without Tabu. It created a curiosity when it was announced that Junior B will be playing Big B’s father in the movie. Now, after the teaser, it created more eagerness to watch it. Yes, Amitabh is playing the son of Abhishek who has a disease of ageing in childhood. He gets a physical appearance of 60 year old man in his teen age. The highlight is Big B’s make up. He takes 2 days rest after a day’s shoot. That much heavy make-up. P.C.Sreeram has used a different kind of camera lens to show Amitabh Bachchan shorter. K.S.Ravikumar should have used that in Aadhavan to show the younger Surya instead of cheap Graphics which was so unreal.

Music: Since Cheeni Kum’s music was one of my favourites, I expected the same from Paa. But I was disppointed very much since Shreya has not even sung a song in the album. Shreya was given evergreen Tamil songs in the former movie. But what hap between Ilayaraja & Shreya? The songs are okay. Mudhi mudhi is quite novel and refreshing. It has 3 versions. Putham pudhu kaalai is recreated as “Halke se bole” but for less than 2 mins. My most fav Raja number “Sangathil padadha kavidhai..” is recreated as “Gumm Summ Gumm..” though it was recreated as “Monday to uthkar chalo…” in Balu Mahendra’s Hindi flick Aur Ek Prem Kahaani. I set this as my caller tune soon after hearing the song. Just a couple of weeks back, I told about this song in different languages to my roomie Arun Ram. I wished that Shreya would sing this song once. But Bhavatharini has sung the song. Anyways, I just love the song which made me a die-hard fan of the Maestro. You too enjoy!!!

 
1 Comment

Posted by on November 25, 2009 in Bollywood, Ilayaraja, Music

 

Recent Ringtone of Youngsters

You might have heard this music very frequently these days. This is the ringtone of most of the youngsters today. It’s obvious that I too have the same ringtone. 4 out of 10 ppl keep this music as their ringtone. When I go out of my home, I get confused whether my mobile is ringing or some others’ mobiles. When I went out with my friends for a dinner one Sunday night, I saw my friend Bala got baffled when my mobile started ringing. Ya he’s also an ardent fan of Ilayaraja and he has the same ringtone.

                       This is an awesome piece of Music from the Maestro Ilayaraja in Mani Ratnam’s debut movie “Pallavi Anu Pallavi” in Kannada. It is the debut for Anil Kapoor too. The cinematography is by none other than Balu Mahendra. Though this movie was dubbed in Tamil as Priya Oh Priya, neither the movie nor the music became a hit. Thank God! Else Mouna Raagam would havent been a hit. Bcos, few of the Karthik scenes were there in Pallavi Anu Pallavi (Esp the Coffee shop scene). But Karthik made it the Best. Anil was so-so.

                        The music was later composed into a song by the Maestro in the Sivaji-Ambika starrer Vaazhkkai. But the song “Mella mella ennai thottu…” was picturised more like a cabaret song with Silk Smitha and Raveendar. It also didnt became a hit.

  After about 25 years, this music has become very popular after the movie Sarvam. In the movie, Arya hears this music whenever he sees Trisha. First I thought, Yuvan has copied his dad’s tune. But in the movie itself, Arya says he can hear Ilayaraja palying a violin when Trisha crosses him. It has become the latest and hottest ringtone.  I come across  “Mella mella ennai thottu…” as some of my friends’ the Caller/Hello/Dialer Tune. That’s the magic of the Maestro. Thanks to Yuvan and Vishnuvardhan for rehashing the Music and making it more popular.

P.S : As per my knowledge, this is the first Theme Music in South-Indian Films much before mesmerizing Theme Music of my all time favourites Mouna Raagam and Punnagai Mannan.

 
5 Comments

Posted by on August 26, 2009 in Ilayaraja, Mani Ratnam, Music